2 Ağustos 2013 Cuma

Hiçbir Şeyin Yapılabileceği Çok Uzun Bir Gün

    Bugün günlerden hiçbir şeyin yapılabileceği çok uzun bir gün.
    Sabah arka arkaya içilen üç bardak hazır kahve ve süt tozu karışımı... Bunu bana getiren kadının adını bile hâlâ öğrenememem... Her seferinde ona farklı bir isimle sesleniyorum. Sesini çıkarmıyor, isminin doğrusunu da söylemiyor bana. "Zamanla alışır, ismimi de öğrenir, hatta zamanla beni daha iyi tanırsa belki ona surat bile yapabilirim," diye düşünüyor olsa gerek. Bilmiyorum.

    Bugün nasılsa "bugün hiçbir şeyin yapılabileceği çok uzun bir gün", ben de hiçbir şey yapmaya karar verdim. Hiçbir şey yapmaya karar verdikten sonra saatlerdeki akrep-yelkovan yavaşladı. İnsanların adımları yavaşladı. Gökyüzündeki bulutlar daha yavaş dağıldılar. Ve ben zamanın izafiyetini çözen bir Einstein oluverdim. Daha sonra paralel evrenler geçti kafamdan, ben de onların içinden geçtim. Belki de sen ve ben, başka bir evrende, tıpkı şimdiki hallerimizle ya çok mutluyuz ya da daha beter bir suskunluk var aramızda. Belki de hiç tanışmadık. İşte en a c ı t a n buydu. Oysa paralel evrenler arasında duygu yoktu.
    Benimle hiç tanışmamış olmayı ister miydin? En azından bunu dilediğin oldu mu bir kez olsa bile?
    Sana soruyorum, sana. En azından bu defa sessiz kalma.

    İstiklâl Caddesi'ndeki insanlar yine aynı. Görmene çok da lüzum yok. Yürürken insanlara değil, insan kalabalığına bakıyor zaten insan. Etrafta yürüyen bir sürü -sana göre çirkin- insan var işte yine. Her gün, o insan kalabalığına bakıyorum ve bir eksiklik hissediyorum aralarında.
(Aslında bu cümleyi düzeltmeli ve baştan almalıyım.)
    Her gün, o insan kalabalığına bakıyor ve bir eksiklik hissediyordum aralarında. Şimdiye kadar bu eksikliği hep fark etmiştim ama o kalabalık gibi ben de bir yerlere - hızlıca - akmak zorunda olduğumdan fark ettiğim eksikliğin ne olduğunu düşünmek istememiştim. Bugün, diğer günler aksine o caddeden sakin ve yavaş adımlarla yürürken fark ediverdim: Paralel evrenlerle dolu beynimde, farkında olmadan, her sabah yürüdüğüm o yolda, henüz keşfedilmemiş bir evrende sen ve ben her sabah sarılarak uyanır buluyormuşuz kendimizi meğerse. Fakat o evren, hem senden hem de benden uzakmış. Bu evrende biz bambaşka yerlerdeyiz. Sen yanımda değil, beynimde yürüyorsun benimle, o yolda.

    Bugün aslında hiçbir şeyin yapılabileceği çok uzun bir gün. O nedenle hiçbir şey yapmayı seçtim. Hiçbir şey yapmayı belki senin için bir şey yapmaya dönüştürebilirdim: Uzun süredir tamamlayamadığım bu yazıyı bitirdim.




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...