Rüyamda bir balinaydım. En kuvvetli nefesi çekip en derinlere dalıp da çıkmamacasına bir karanlıktaydım.
Biliyor musunuz, balinalar okyanusun en derin ve karanlık yerlerinde, öyle başları aşağıda, suyun içinde asılı bir şekilde uyurlar. İşte rüyamdan, tam da böyle bir balina uykusundayken uyandım.
Yatağın içinde birden otururken bulunca kendimi, filmlerdeki bazı karakterlerin de böyle sancılı uykulardan uyanınca kendilerini yatakta otururken bulmalarının bir film kurmacasından ibaret olmadığını anladım. Evet, ilk bu geldi aklıma; gerçekmiş son derece... İnsan kendini bir boyutta baş aşağı asılı uyurken bulurken, saniyeler sonrasında gerçek olarak adlandırılan başka bir boyutta kendi gerçeğinin ortasında otururken bulabiliyormuş.
Bir nefes çektim. İçlendim. İçli içli bir nefes olduğunu anladım ama o an, o yatakta ne olduğunu anlamadım.
Karanlıkta, dışarıdaki sokak lambasının aydınlattığı odada, yerde duran mavi gömlek ilişti gözüme. Üzerindeki şarap lekesini görebilecek kadar aydınlık değildi oda fakat insan beyni işte, deneyimlediği bir şey üzerinden nesnedeki görünmeyen eksikliği kendiliğinden tamamlayıveriyor.
O şarap lekesini yaratan arkadaş için hiçbir dinde olmayan küçük dua geçiverdi içimden. Hiçbir dinde geçmiyordu o dua çünkü dilimden dökülemedi. Kalbimden geçiverdi, ben bile dinleyemedim.
Uzun bir nefes alıp suyun dibine dalınca insan o nefesin, buz kütlesinin altından geçerken kendine yetebileceğini sanıyor. Sanıyor sanmasında da bir yandan da bunun yeterli olmadığını bilip aceleci davranıyor. İşte o panikle nefes ya yetiyor, ya... Bilmiyorum. Bu cümleyi tamamlayamıyorum.
Uyandım. "Uzun ara..." dedim. Beni terk eden birinin ismini dua gibi ahlarla vahlarla -belki- otuz üç kere tekrarladım.
Kendimi yeterince sildim. O nefesi, balina şeklindeki kendimi, karanlık içindeki uykumu, beni terk edeni ve beni kendime getirmeye çalışan herkesi sevdim.
Sevdim. Buydu!
tâ
16 Nisan 2012 Pazartesi
20 Aralık 2011 Salı
15 Aralık 2011 Perşembe
6 Aralık 2011 Salı
Benim İçin Önemlisin
Senin için neyim, bu umurumda değil. Sadece bir çılgınlık anı uzadı. Elimde kalan sen haricindeki sana dair çok şeydi; ben onlarla konuştum.
O zamanlar senin için neydim; bunu düşünmemişim. Çok sonra koydu sensizlik. Evet, garip bir cümle gibi gelebilir az önceki ama tam tamına öyle; "koydu". Bendeki her şeye bir şeyler koydu. Derdim bindi, binbir oldu. Mutluğum hiçti, bir fazlayla suretinden kalana sarıldım. Mutluluğumla bir defterin oldu. O defterin sayfalarındasın.
İçimdeki fırtına dinip de alaboradan kurtulmuş bir gemi güvertesi gerginliğiyle içime oturuverdin. Bir deniz kenarındaydım ve o kış günü, sahile vuran dalgalarda görüverdim seni. Anladığımda artık çok geçti. O deniz kenarımdaki halim, ah o anki ben; daha da yalnızlaştım.
Göstermeden sevenlerdenim; çok. Kırılan kalbime baktıkça gülümseyebilenlerdenim. Kırık bir kalbe bakarkense yapay gülümseyenlerden. Çoğu zaman içlenirim çünkü ben.
Şimdi anlıyorum hissettikçe sendeki hiçliğimi, yeni yeni anlıyorum sendeki beni.
Biliyor musun, ben çok kaçtım kendimden. İnsanlar bana "cesursun" derdi, bense kendime "kaçık" derdim. En çok bu halimle sevebiliyordum kendimi, kendimin farkında olmadan, o vakitler. Bir yerlerden kaçmak ve kaçıklık arasındaki o ince çizgiye gelirsen eğer birgün, bir selam borcun var bana.
Gevelemekten ibaret tüm cümlelerimin özü, sadece boyutsuz bir sevgiye dönüşen bendeki sensin. Benim için önemlisin. Çok üzme kendini. Artık ben de üzmüyorum kendimi ve kimseyi.
tâ
O zamanlar senin için neydim; bunu düşünmemişim. Çok sonra koydu sensizlik. Evet, garip bir cümle gibi gelebilir az önceki ama tam tamına öyle; "koydu". Bendeki her şeye bir şeyler koydu. Derdim bindi, binbir oldu. Mutluğum hiçti, bir fazlayla suretinden kalana sarıldım. Mutluluğumla bir defterin oldu. O defterin sayfalarındasın.
İçimdeki fırtına dinip de alaboradan kurtulmuş bir gemi güvertesi gerginliğiyle içime oturuverdin. Bir deniz kenarındaydım ve o kış günü, sahile vuran dalgalarda görüverdim seni. Anladığımda artık çok geçti. O deniz kenarımdaki halim, ah o anki ben; daha da yalnızlaştım.
Göstermeden sevenlerdenim; çok. Kırılan kalbime baktıkça gülümseyebilenlerdenim. Kırık bir kalbe bakarkense yapay gülümseyenlerden. Çoğu zaman içlenirim çünkü ben.
Şimdi anlıyorum hissettikçe sendeki hiçliğimi, yeni yeni anlıyorum sendeki beni.
Biliyor musun, ben çok kaçtım kendimden. İnsanlar bana "cesursun" derdi, bense kendime "kaçık" derdim. En çok bu halimle sevebiliyordum kendimi, kendimin farkında olmadan, o vakitler. Bir yerlerden kaçmak ve kaçıklık arasındaki o ince çizgiye gelirsen eğer birgün, bir selam borcun var bana.
Gevelemekten ibaret tüm cümlelerimin özü, sadece boyutsuz bir sevgiye dönüşen bendeki sensin. Benim için önemlisin. Çok üzme kendini. Artık ben de üzmüyorum kendimi ve kimseyi.
tâ
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)



