Elif Şafak kitaplarını tekrar okumaya başladım. Keza ara ara bazı yazarların kitaplarını bir daha okurum. Bu defa beğenmedim. Beğenmediğim, şuan içinde bulunduğum duygu durumu, geçirdiğim değişim ya da kitapları daha önce okumuş olmam ve bu nedenle konularına aşina olmam sebebiyle bir beğenmemezlik değil; tekniği açısından... "günbegün", "haftabehafta", "senebesene", "son tahlilde" gibi her kitapta tekrar eden kelimeler ya da kelime grupları ve de zorlama romantik kelime yapıları... Gereğinden fazla mistik süslemeler... Bunlar rahatsız etti beni. Aynı zamanda dikkatle okuyunca her kitabında kurgular neredeyse birbirinin benzeri. Sanki ayrı ayrı kitaplar değil, bir seri okuyormuşum izlenimi uyanmaya başladı.
* Okuduğum kitapta yazarın bir konudan bahsetmesi; o konudan benzer bir şekilde yayınlanmamış kitabımda değinmem ya elimi çabuk tutmam gerektiğini bana hatırlatıyor ya da her nerede olursa olsun birbirini tanımayan insanların "ortak bir bilinç"le birbirlerine bağlı olduğu konusundaki düşüncemi kuvvetlendiriyor. Fakat bir yandan da bu, beni kaygılandırıyor. Evet! Güneşin altında söylenmemiş hiçbir söz yok. Ama yine de söylemeli.
* Bir yazarın dili önemlidir. Seçtiği kelimeler, her kitabında aynı, kurguları her kitabında birbirini takip eden kurgularsa, o yazar iyi yazar mıdır yoksa bir çember içinden mi okuyucusuna seslenir, yazar, karar veremedim.
* Bir kalem alıyorum elime, bir cümle yazıyorum ve devamı gelmiyor. Bir sayfa açıyorum bilgisayarda, bir cümle yazıyorum ve devamı gelmiyor. Bir bekleme durumundayım. Neyi bekliyorum, bilmiyorum.
* İnsan, kedi sahibi olunca, kendini de büyük bir kedi zannediyor. Bazen kendimi yatakta kedilerim gibi yatarken buluveriyorum; ön patiler ileri doğru uzanmış ve gergin, arka patiler hafif kıvrık ve kafa boyundan hafif geri düşmüş.
* İnsanlar, ne kadar seni kırarsa kırsınlar, yine de güvenmek ve sevmek gerek. Bunu son zamanlar çok tecrübe ettim.
* Sigarayı bıraktıracak bir sigara istiyorum.
* Fotoğraflar, her ne görüntüyü yansıtırsa yansıtsınlar ne muazzamlar!
* İlkokul küskünlükleri, çocuklar için masum bir şeydir. Büyüyünce yakışık almaz. Bu nedenle kırgın değilim. Sadece kendimi koruyorum.
Leontyne Price
* Yazı yazabildiğim için, anlatacak çok şeyim olduğu için hayata ve yazıya teşekkür ettim.
* İtalyan operaları ne güzel!
* Leontyne Price! Sesini Maria Callas'tan daha çok seviyorum.
* Gözünün önünde hayatına son vermek isteyen birine ilk müdahale ve göz yaşlarıyla onu hayata döndürme çabasını yaşadım. Korku dolu bir şey!
* Artık çoğu şeye şaşırmıyorum. Buna rağmen, kabullenmiş bir hayatı da yaşamıyorum.
Diyaloğu az, durum tespiti gibi çarpıcı anlık çekimler... Kurgu yok. Kurgu, zaten hikâyenin kendisi...
Catherine Deneuve, camdan bakar. "Görmek istiyorum," der. Ona göstermek istemezler önce, "Seni korumamız zor Catherine. Görmek istediğin yerler tehlikeli." Tekrar eder Catherine Deneuve: "Görmek istiyorum."
Bunun üzerine Catherine Deneuve ve Rabih Mroue, bir arabaya atlayarak şehri gezmeye başlarlar.
Rabih Mroue, Lübnan'lı bir aktördür. Şehri gezdirmesi için Catherine Deneuve'e eşlik etmektedir.
Önce iki yabancıdırlar. Suskun bir halde araba camından yansıyan savaş sonrası şehrin manzarasını izler Catherine.
Fransızca konuşurlar.
Bir noktadan sonra, iki yabancının sohbetinin koyulaştığı bir nokta olur ya elbet, Rabih Mroue, Catherine Deneuve'e olan hayranlığından bahseder. Catherine, hiç oralı değildir. Sigara içerek manzarayı izlemeye devam eder o. "Görmek istiyorum," der yine; bunu hep yineler. Catherine Deneuve, yıkıntılar arasında dolaşırken, mayın tarlasında dolaşırmış gibi geriliyor izleyiciyi de.
Hatta öyle bir an geliyor ki, Catherine Deneuve ve Rabih Mroue, araba içindeki sohbetleri koyulaşınca nereye gittiklerini fark etmiyorlar ve onları takip eden ekibin bir anda telaşlı ve veryansın halleriyle araba durdurulup, Catherine Deneuve ve Rabih Mroue emniyetli bir yere alınıyor yavaş yavaş. Çünkü mayınlı bir yola girmişler. Bunu öğrendiklerinde Catherine Deneuve ve Rabih Mroue'nun yüzlerindeki o korkunun sahiciliği ve yaşadıkları şok... Savaş sonrası bir şehirde yaşamak, rol yapmaksızın böyle güzel anlatılabilirdi; en gerçeğinden.
Tekrar ediyor Catherine Deneuve: "Görmek İstiyorum."
Bunun üzerine yollarına devam ediyorlar. Rabih Mroue'nin doğduğu evi bulmaya çalışıyorlar. Anneannesinin evini ve sokağını arıyorlar. Catherine Deneuve, "Görmek İstiyorum," dedikçe Rabih Mroue, "Görmek İstemiyorum," diye sayıklıyor. "Hiç görmek istemedim. Siz görmek istemeseydiniz, belki de hiç görmek istemeyecektim." Ve göremiyor da Rabih Mroue.
İnsan, anılarıyla yüzleşmek istemese de onları o anki halleriyle zihninde tutar ve tekrar arayıp bulmak istediğinde onları olduğu şekilde bulacağını sanır. Oysa öyle olmuyor Rabih Mroue için. Savaş, doğduğu evi, hatta tüm mahalleyi yok etmiştir.
Rabih Mroue, sokağı bulmaya çalışır, bulamaz. Doğduğu evi bulmaya çalışır, bulamaz. Bir anda Catherine Deneuve'un yanından ayrılır ve yaşadığı bu şaşkınlık ve anılarının silinmişliğiyle yıkıntılar arasında başıboş koşmaya başlar. Catherine Deneuve ise, o anda hiç bilmediği ve yabancı olduğu bir mekanda tek başınadır. Ekranda, görüntüler arasında iki oyuncunun en rol yapmayan şaşkınlıkları ve korkuları vardır.
Devamı için, filmi izlemenizi tavsiye ederim.