5 Ocak 2011 Çarşamba

Kayıp, Keskin, Kırılgan Karanlık

    Siyah. Kara. Hüzün ve içinden doğan umudun ihtişamı. Kırılgan cam hislerin üzerinde ışıldayan bir pırıltı gibi umut. Bir ses; camdan keskin ve karanlık. Aynı zamanda bir o kadar şeffaf… Çünkü o sesin aksettiği yaşanmışlıklar karanlık ve keskin. Ve bir o kadar cam… Cam bir ayna… Bakınca kendinizi, en çıplak halinizle görmemeniz imkansız.


    Bir şeyi özlemek, onu özlediğini dolaylı dile getirmek ama özlenen nedir, işte onu başkalarının hayatına, tüm yaşanmışlıkları yeniden döller gibi hücrelerin en soğuk ve yalnız yerlerine serpiştirmek; anormal bir özensizlikle… Olduğu gibi…

    Kaybolan, bir bilinmezlikte yolalırken bilir misiniz ki ne hikayeler dinler, anlatır. “Kaybolup gidiyorsun.” Kayboldukça aslında kendine yaklaşıyorsun da, bunu görüyor musun?


    “Hep aynı sessizlikle geliyor gece.” Yarım kalan cümleler gibi buruk bir sesin doğduğu yer, o insanın kalbidir, dili değil. İşte Cem Adrian, o sessiz gelen gecedir ve o gecenin içinde bir ışık yakar. Biz tüm kayıp çocuklar, o ışıkta yolumuzu buluruz. Isınmayan ellerimizi sarmalasın ki yüreğimiz ısınsın isteriz. Çünkü kayıp çocuklar, cennetten de kovulmuş çocuklardır; savrulurlar. Yalandan uzak kaldıkları için mutsuzdurlar, kendilerine yalan söylemeyecek kadar cesur ve keskindirler. Ve Cem Adrian, tüm kayıp çocukların hayatının bir soundtrack’idir; dile gelen…


tâ

3 Ocak 2011 Pazartesi

Tanrı’yla Sohbet - 2

    İnsanlar bunalımda, heyhat Tanrım! Bir insan hata dolu geçmişinden nasıl kurtulabilir? Bana bunun yolunu gösterebilir misin?

    Tanrım! Kullarının hali nedir, görebiliyor musun? İsyan etmiyorum, bu bir başkaldırı da değil sana; asla! Mutlaka görüyorsundur. Fakat senin gördüğünü sandığım şeyleri ben de görebiliyorsam, buna yürek nasıl dayansın?

    Tanrım! Her sıkıştığında sana yalvarıyor ya bu kulların, bundan memnun musun? Emirlerinde hep affedici olduğunu buyurmuşsun ama kullarının her sıkıştıklarında seni hatırlamaları biraz da iyi gün dostluğu olmuyor mu? Oysa sadece kötü günlerinde değil, iyi günlerinde de insanlar sana şükretmeli, değil mi? Sanırım öyle de buyurdun.

    Mesela, onca yoksulluk varken insanlara adaletini nasıl dağıtıyorsun? İnsanların başlarına gelen çoğu şey, yaptıkları şeylerin sonucu mu gerçekten? Hani buyurmuşsun ya, “İnsan, yadırgadığı şeyle sınanır,” diye, ondan soruyorum. Öyle olması da gerekir sanırım; hoş, bana pek söz düşmez ama…

    İnsan ne yaparsa kendine yapıyor; iyiyi de, kötüyü de… Peki Tanrım! Sen kullarını “beter” olanla sınıyor musun? Daha öncesinde, bu soruyu sormaya hakkım var mı? Senin işine karışmak gibisinden bir soru ya da bunun nedenini anlamaya çalışmakla sence ben hala doğru yolda mıyım? Affet ama Tanrım, düşündükçe yokluğunu görüyorum sanki. Sen, düşündükçe bilinmeyen olansın. Oysa bir yandan da hissedebiliyorum seni, içimde… Parçası olduğum bir gücün varlığını hissediyorum da işte ona “sen” diyorum. Doğru mu hissediyorum?

    Senin kuramına göre vicdan, büyük bir erdem. Tanrım! Sana kullarını şikayet ediyorum. Bu dünyada vicdan yok. İnsanlar vicdanlarından vazgeçmişler. Onlar hakkında sen hüküm vereceksin ama onların bu vicdansızlıkları sebebiyle mağdur olan diğer kullarının durumunu nasıl halledeceksin?

    Vicdanım bana ağır geliyor, birçok şeyle yüzleşiyorum bu aralar, farkındasındır. Burnu büyüklük yaptığımı sanma. İyi bir insan olup olmadığıma yine sen karar vereceksin; öyle buyurdun ya… Ama Tanrım! Kullarının acizliğine nasıl dayanmalıyım? Kendime nasıl dayanmalıyım?

    Tüm kulların senden bahsediyor. Hatta senin adına egemenlik kurmaya çalışanlar bile var, bunu da biliyorsun. Yoksa haberinin olmadığı şeylerden bahsettiğimi düşünmüyorum. Kullarını sana ispiyon etmiyorum da… Kimi varlığından ve yüceliğinden, kimiyse yokluğundan ve hiçliğinden bahsediyor. Kullarının sana böyle sıfatlar yüklemeleri ve senin adına kararlar vermesi karşısında sen ne hissediyorsun? Mesela, olmadığın bir sıfata insanların seni büründürmeleri karşısında, haksızlığa uğramış insanların kendilerini savunmak istercesine canhıraç feryatları gibi sinirlenip, canın yanıyor mu? Üzülüyor musun mesela? Bunları düşünmek ve sana sormakla iyi mi ediyorum?

    Tanrım! Sana yalvarmak istiyorum. Sana sığınmak istiyorum. Ama bunu yaparsam, ne yaparsam yapayım beni affetmeyeceğini düşünüyorum. Sen yine de “Sığın, yalvar,” diyeceksin. Bunu istemiştin ve hala istiyorsun kullarından, değil mi? Peki sonra senin varlığını unutursam ne yaparım? Onu o zaman düşünmeliyim, değil mi? Ya da senin unutup unutmamak da benim elimde, değil mi? Aslında önce ben kendimi affetmeliyim, değil mi?

    Hani sen bir şeyler istiyorsun ya kullarından; bana itaat edin, emirlerime uyun gibi, işte insanlar bunları yanlış yorumluyor sanki. Bence yanlış anlaşılıyorsun Tanrım, bir imaj sorunu var.

    “Yaratmak, sonsuz bir oyun.” Bu cümleyi anlam bakımından doğru mu kurdum? Yaratmak, bir tek sana mı özgü? Sen parçaların, yani kulların yaratamazlar mı? Hepimiz birer sen parçası isek, yaratıcılığından da bir şey kapmış olmamız gerekmez mi? Hani bazıları, “İnsan yaratamaz, zaten Allah yaratmıştır,” diyor ya, ondan sordum.

    Yazıyı bitirmek zorundayım Tanrım. Fani sorumluluklarım var, biliyorsun. Ama seninle sohbet etmek güzel Tanrım. Seni seviyorum, bunu da biliyorsun değil mi?

tâ

29 Aralık 2010 Çarşamba

Anlam

    Batan gecenin ardından sarnıcın üzerindeki damlalar, yeni doğan güneşle yavaşça buharlaşacak. Geriye bir tek damla kalmayacak. Gecenin bitişine, günün doğumuna yakın o anda, doğanın bir oyunu/uyumu olarak oluşan buharlaşmaya gebe damlacıklar hayatıma, insan hayatına ne katabilirler bilmiyorum oysaki. Bir anlamı vardır mutlaka. Bu varoluş oyununda birçok şeyin anlamı olmak zorunda. Varolmak, belki çözemediğimiz birçok şeyin sonucudur ama insana, nesneye indirgendiğinde bunların da temelidir aynı zamanda. Bu nedenle böyle bir şey anlamsız olamayacağına göre, hayatta bulunmam, nefes alıp vermem, anlamsızca sevişmem, birçok sorun yaratmam, kısaca yaşamam da bir anlam içermeli.

    Sabah günışığıyla doğup, geceyi doğuran günbatımıyla ölen, doğanın dengesini bir uyum içinde devam ettiren sinekler, kendilerine bir seçme şansı verilseydi acaba ne yaparlardı? Bana seçme şansı verilmeden bu hayata getirilmem de, belki birilerinin eseri ya da esiri olarak seçilmemdir, kimbilir!


    Bir anlamı olmalı. Tüm yaşananların ve acıların bir anlamı olmalı. Bir anlamı yoksa eğer, şuan hayatta olmamın bir anlamsızlıkla hiçbir doğru orantısı yok. İntihar eden insanlar, anlamsızlıklarını keşfedip bununla bir doğru orantı sağlamak için mi hayatlarına veda ediyorlar?

    Bir anlam taşıdığıma eminim anlamsızlaştıkça. Hayatım, bana olan sillesini henüz vurmadı ama ben diğer yanağımı da çekinmeden uzatağım ona. Tam silleyi yedikten sonra…

tâ

24 Aralık 2010 Cuma

Tanrı'yla Sohbet - 1

    Yeni bir hayat çok mu yakın, çok mu uzak? Hayata açtığım yeni bir sayfa geride kalanı örter mi, yoksa yeni ufuklar için eşsiz bir saha mı sunar insana?

    İhmalkarlığım çok oldu. Başıma gelecekleri söyledi bana içimdeki ses. Dinlemek yerine kaçmaya çalıştım hep ondan. İçimin aksine uydum, aksi oldum. Tanrım! Ne doğruymuş senin nefesle kullarının göğsüne fısıldadığın! Sen insana aklı verdin, nefsini kontrol edebilsin diye. Nefsi verdin, akıl bir işe yarasın diye. Sence kulların hangisine daha cömert? Sence ben neyim Tanrım?

    Hayatımı hep inkarla yaşadım. Gerçeği görmek yerine, onu hayalimde görmek istediğime çevirdim. Bak, şimdi yine başım sıkıştı, seni anar oldum. Başım sıkışmadığında seni anıyor muyum Tanrım? Seninle konuşuyor muyum? İçimden çok cevap geciyor fakat sen benden daha yüce olduğun için senin hatırın benden çok. Sen bilirsin her şeyi olduğu gibi beni de.

    Tanrım! Ben neden böyle biri oldum? Düşünmeye çabalamadım. Sorularımı sindirdim. Sorularıma bazı bazı cevaplar bulduğumdaysa kendimi sindirdim. Böyle olmamı başkalarına yüklemek istemedim. Başkaları üzülsün istemedim. Kendim üzülmeyi tercih ettim, kendimi buna feda etmedim. Böbürlenen bir ruh haline de girmedim, kendimi cefakar görmedim de. Ne gelirse başıma, hep kendimden geldiğine inandım. Bana doğruyu göstermeye niyetli olduğuna inandım.

    Seni çok inkar ettim. Aleyhine çok konuştum, biliyorsun mutlaka. Tanrım! Sen gerçekten söylendiği kadar bağışlayıcı mısın? Kulların, sana verdikleri sözlerden caydığında alınmıyor musun mesela? Zor zamanlarında senden aman dileyip, ferahlayınca nefsine uyan ve seni unutan kullarına gücenmiyor musun? Tanrım! Sen ne yücesin!

    Yeni bir hayat var önümde, ne olacağını bilemedigim. Sadece kolla beni Tanrım. Ben dersimi öğrenmeye niyetliyim, cezalı bir öğrenci gibi çok defa kapına gelecek olsam da. Ben kendimi yaratmak istiyorum. Benim yolumu sen çizdin, ben onu arıyorum.

tâ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...