20 Ocak 2011 Perşembe

Uykusuz

    Uzun gecelerin sabahının bir yerlere çıkması için dua ediyorum sadece, uyumak için debelenmeyi çoktan bıraktım. Önceleri uykum kaçsa bile yatakta kalmaya zorlardım kendimi. Artık onu da yapmaz oldum. Çünkü kafamı yastığa koymamla beynimin bana oynadığı oyunun başlamasını, hemen ardından da bir can sıkıntısının basmasını ve derin bir nefesle sanki bir şeyden kaçar gibi bir anlık bir sıçramayla yataktan kalkmayı çoktan terk ettim. Beynimi kemiren düşünceleri susturmak için artık daha fazla müzik dinliyor, daha çok sigara içiyor ve kendimi oyalamak, gecenin sessizliğinde kendi iç sesimden kaçmak için dinlediğim müziklere farazi senaryolar kurguluyorum. Bir yerde olmalıyım her neresiyse, fakat burası değil; burası her neredeyse.


    Loş bir ışık olmalı uykusuzluğum müddetince. Odalardan odalara her geçişimde bir ışık beni karşılamalı, loş. Aydınlığa tahammülüm yok, aydınlıkta olmaya hiç yok.
    Yalnızlığı seviyorum uykusuzluğumda. Fakat tek başınalığımı seviyor muyum derseniz; sohbet etmeye, içimi dökmeye o kadar ihtiyacım oluyor ki bazen, fakat bunun için herhangi bir gayret de göstermiyorum. Sessizliğimin sesini yok ettim. Sessizliğim içinde yarattığım o sessizliği bozmaya da cesaretim yok. Buna belki cesaretsizlik değil de, isteksizlik, bir tür elimi kolumu kaldırmama, atalet ya da daha da ileri gidersek tembellik de denebilir aslında. Aslında belki de başlı başına bir kaçış. Tüm herkes ve her şey gibi, o sessizlikte uyuşmuş beynimi canlandırıp onu kalbimin sorgusuna teslim edesim yok. Uykusuzluğa bile zor alışmışken, uykusuzluğumu kendime yol bilip gecenin tüm ahengiyle ben her türlüyken; yani kendi iç sesimi içime boğup inanmayı başardığım birçok sahte ama güzel hikâye uydurmuşken; en önemlisi de o hikâyelerin devamını getirmekte oldukça yetenekliyken kurmuş olduğum bu yapay benliği yıkıp, kendimi gerçeğin kavurucu ateşine atıp, binlerce sırat köprüsünden geçip, esas olanın acısını ruhuma duyumsatmaya ve saçmalıklar manzumesi bu benliği yıkmaya niyetim yok. Dahası, yıktıktan sonra yeni bir benlik yaratacak kadar sabrım yok artık hiçbir şeye. Bu, o kadar büyük bir tahammülsüzlük ki, artık tüm yanlış anlaşılmaları dahi düzeltmeye ihtiyaç duymuyorum. Değiştiremeyeceğim bir şeyi, hakkımda yapılan bir dedikodu konusunu öyle olmasa da huy edinmiş gibi kötü anılmayı göze alıp, gündüzden elimi ayağımı çekip daha çok geceye sığınır oldum. Gündüzün beni görünür kılmasına işte bu yüzden tahammülüm yok. Yok, çünkü ben insanlardan kaçıyorum.

tâ

19 Ocak 2011 Çarşamba

Ayrıksı Ot: HRANT DİNK

    Demokrasi! Neydi?
    Demokrasi konusunda bile kafalarımız karıştırıldı çocukluktan beri. Ne öğretildi bize? “Demokrasi, çoğunluğun söz sahibi olduğu, çoğunluğun kararıyla ülke kararlarının alındığı bir yönetim biçimidir çocuklaaaaar!”
    Yalan. Koca bir yalan. İşin yalanı, çoğunluğun söz sahibi olamamasından önce, demokrasinin bu faşist tanımında. Nerede kaldı hümanizma? Ya azınlık hakları?
    Oysa öğretilmeliydi bize, “Demokrasi, azınlığın çoğunluğa karşı korunduğu bir yönetim biçimidir çocuklaaaar!” diye. Olmadı. Söz sahibi olmanın, en azından bunun vaat edilmesinin yarattığı kraldan çok kralcı olma hissi, tüm azınlıkları susturmak için güç sahibi olmaya yetti.

    Bir adam haykırdı: “Daha fazla demokrasi istiyorum. Ben varım, görün istiyorum. Sizi aşağılamıyorum. Ben bu ülkenin vatandaşı olmayı severken can-ı gönülden, bir vatan haini olarak gösterilmekten yoruldum. Bir olalım istiyorum. Ben, demokrasi istiyorum; daha fazla…”
    Onu tanımak için, biraz istek biraz da tarafsızlık -en azından bir an için- yeterdi. Yazdıklarından, haydi okumadılar diyelim, konuştuklarından bile onun bir Türkiye sevdalısı olduğunu, kardeşlikten bahsettiğini, kalleşlikten uzak durduğunu; onu kalleş ilan eden tüm seslere veryansın edercesine itiraz ettiğini görmedi mi ona cephe olanlar? Kulaktan kulağa sözler farklı mı iletildi? Hayır! Duymak istemedi o siyah eller. İçlerindeki yom karanlıkla konuştular.
    
    Bir ayrıntıyı çekince öne, onu bütünselliğinden ayırınca, e, biraz da oraya buraya çekiştirince o ayrıntının aslında insanın haysiyetine göre şekillenebileceğini biliyorlar mıydı bu siyah eller, kirli ağızlar? “Türk’ün zehirli kanı” derken bu adam, sadece bu kelime öbeğinden hareketle, yazının tümünü okumadan, üstelik devletin Cumhuriyet Savcısı “Bu yazıda suç unsuru yoktur,” demesine rağmen niçin görmek istemediler? Çünkü onlar da biliyordu. Bu adam suçlu değildi; ama suçlu olmalıydı. Yoksa demokrasi sağlanırsa, nasıl ipleri ellerinde tutacaklar, onlara sonsuz olanak sağlayan bir sürüyü nasıl yöneteceklerdi.   

    
    Demokrasiyi istemediler. Ne kadar çırpınsa da Hrant Dink, görmek istemediler. Çok basit bir sebebi vardı: Büyük oyunda bu, işlerine gelmiyordu. Ayrıksı ottu o; sevilmeyen ve istenmeyen… Ayrıksı otu yolmak lazımdı. Kirli eller yoldu ayrıksı otu.

    19 Ocak bir yara olarak kaldı. Her yara kabuk tutarken, bu yara kabuk tutmadı; kanıyor. Katiller biliniyor. Adalet aranıyor. Daha fazla demokrasi isteniyor. Acilen…



tâ

18 Ocak 2011 Salı

Rüheyma'nın Bir Günü

    Rüheyma, pişmanlıklarla dolu bir kadındır. Beş ay önce sorsanız, pişmanlık duyan insanlara acıyan bir insandı. Hayatının kontrolünü sağlamakla övünür, hata yapan insanların niçin hata yapmakta ısrarcı olduklarını anlayamazdı. Dertli dertli konuşan ve hayatını bu tonda yaşayan insanlar ona göre çıkmaz bir sokağa girip de sokağın bittiği yere bakan insanlardı onun için; sadece geriye dönüp bakmaları yeterliydi ona göre, bir çıkış yolu her zaman vardı. Yok idiyse de insan duvardan atlamaya korkar mı? Bir yol bulabilmeliydi kendine.
    Rüheyma, beş ay öncesine kadar aynı saatte yatar ve aynı saatte, çok erken kalkardı. Uyumak ve uyanmak, onun için bir alışkanlık, vücudunun kendiliğinden yapmış olduğu bir refleks gibiydi. Saat kurmadan uyumanın o güven verici uykularından çok uzak şimdi Rüheyma.

    Ne oldu da şaştı Rüheyma? Ne oldu da tüm saatleri kurmasına rağmen uyanamamakta? Aşk değil bu. Aşk böyle olmamalıydı ona göre. Amaçsızlık? Sıkılma? Olgunlaşma? Kaçmasına gerek yoktu daha fazla. Aşktı bu. Ama en yıkıcısından… Bünyede huzur bırakmayanından… Deliksiz uykuları gittikçe büyüyen, kapanması zor bir boşluğa çevireninden… Acıtanından…

    Kendinden kaçmak için çok okudu Rüheyma. Okudu da çare olamadı okudukları. Okurken çoğu zaman yarıda bıraktı kitapları. Ya bir cümleye takıldı, anılarına gömüldü ya da bir kurgudan kendi yaşadıklarına vurgular yaptı. Kafasında kendi kendine konuştu. Sabah uyanır uyanmaz aklına aşkı geldi, yatağa çivilendi; geceleri karşılıksız kalan bir aşkın ıstırabıyla kavga etmekten, kendisiyle konuşmaktan uyuyamadı. Uyumak dediği, düşüncelerden yorulup sızmaktı sadece.

    Âşık olmak, sıradan hayatını sarsan, beklenmeyen, hatta hiçbir zaman öngöremeyeceği bir şeydi onun için. Çocukluğunda bile ileride âşık olacağı aklına gelmemişti. O, küçüklüğünden beri hayatta mantıklı olmak gerektiğine inanmış, babasının basiretsizliği sebebiyle savrulan bir ailenin acılarından kurtulmak için duygularını bastırması gerektiğine inandırılmıştı. Annesi, babasını sevmiş, severek evlenmişlerdi. Annesinin bir hata olarak gördüğü bu aşk evliliği, annesinin dertli iç çekişlerle bir hatayı dillendirmesi, ardından o çaresiz gözyaşları Rüheyma’yı kendine kilitlemişti.

    Ama birgün âşık olmuştu Rüheyma. Soğuk, serin sular gibiydi hissettikleri. Yüreğindeki felci yok eden soğuk suların şok etkisi…
    Nasıl âşık olduğunu düşünmez Rüheyma. Olmuştu işte, oluvermişti.

    “Aşk, bir orospuyu azize, bir azizeyi orospu yapar. Ve her ikisi de anlamaz âşıkken ne olduklarını.” İşte Rüheyma için, aşkın ilk başlarında en güzel aşk yorumuydu bu. Hayatının tüm alışkanlıklarından kurtaran, kanıksamış olduğu her türlü duygu durumunu savuran, onu hep kurduğu cümleleri kurmaktan uzaklaştıran bir şeydi onun için aşk. Oysa şimdi Rüheyma, anlıyor aşkın bir ego yarışından ibaret olduğunu. Yıkıcı ya da yapıcı olabileceğini… Aşk, Rüheyma için yıkıcı oldu.

    Düşündükçe soluğu kesilir Rüheyma’nın. Sert kabuğunu kıran derin bakışlar… Yanaktaki gamze… Parmak boğumlarındaki esmer kıllar… Sert eller… Göğüs kıllarının kokusu… Parfüm; vanilya ve baharat karışımı o mest eden koku… Kaşındaki çocukluktan kalma yara izi… Dokunduğunda tüm vücudunda akan elektrik… Kadınlığının en kuytu yerinde beliren ıslaklık… Her öpüşte tenine yayılan sıcaklık ve cenneti başka yerde aramama hissi… Cennetin, önünde sere serpe uzanması, ona dokunmak… Göğsüne yattığında okşadığı saçlar… Bir çocuğu sever gibi, saf… Şiir gibi…

    Sevdi ama terk edildi Rüheyma. Beraberliğin, aşktan sonra olacağına inanmıştı. Oysa aşk, en tehlikeli sulara sürükleyen, sessiz bir akıntıydı. Bunu şimdi anlıyor Rüheyma. Onu acıyla beraber bıraktı.
    Ve hayatını böyle kapalı yaşayan bir insanın arkadaşlıklarında cömert olduğuna inanamazsınız. Bu sebeple kimseye bir şey anlatamıyor Rüheyma. İçinde uyanan bu boşluk ve değersizlik hissiyle kalakalmak, işte en çok bu tarif edebiliyor onu.

    Rüheyma güne, kaybettiği aşkının acısıyla başlıyor artık. Yataktan kalmayı reddederek kafasında savaşıyor kendisiyle. Sıkılıyor da kalkıyor o yataktan. Zorla alıyor duşunu, kahvaltısını etmiyor. Bir işi var ama çalışıyor mu derseniz, sadece sayıları topluyor ona göre. Yaptığı muhasebe işinde hata yapmaktan korkan bir insandı, şimdiyse hiçbir şeyden korkmuyor. Korkmak da değil bu, umursamıyor. Gün geçiveriyor ona göre. Akşamın birden gelivermesine de alıştı artık. İşinden çıkıp çevresine bakmadan, akan hayatı görmeden doğru evine geliyor. Yediği yemekte artık bir özen de yok. Sağlıklı beslenme konusundaki takıntıları da onu terk etti. Son kullanma tarihlerine dikkat eden insan titizliği ve kendinde olma farkındalığından da uzak artık. Verilen bir şeyi sorgulamadan sepete atar gibi her şeye razı bir hayat yaşıyor o artık.
    Tüm bu işler sonrasında kendini oyalamaya başlıyor Rüheyma. Durup dururken buzdolabını temizlemek, bu söylenenlerden sonra titizlik olarak yorumlanabilir mi? Ya da bulaşık selesinin tellerini tek tek ovmak? Televizyon açıkken uykuya dalmak için kendini zorlamak?
    Uyuyamıyor Rüheyma. Hep “Neden?” diye soruyor. “Neden?”le başlayan cümleler kuruyor kafasında. Bir o soruyor, sonra onun yerine geçip kendisi cevap veriyor, cevap arıyor sorduğu sorulara. Kafasından geçenleri unutmak, biraz olsun sakinlemek için derin derin on nefes alıp, her nefes verişte bir sıkıntıyı atmaya çalışıyor da içinden, unuttuğunu sanıp birkaç dakika sonra aynı cümleleri tekrarlarken buluyor kendini; “Neden?”
    Ve Rüheyma artık, sabah uyandığından gözlerinin altında oluşan uykusuz gecelerin izlerini görmüyor aynaya baktığında. Rüheyma, hayatı artık sadece bir gün olarak yaşıyor. İçi acıyor.

tâ

17 Ocak 2011 Pazartesi

Çivi Albümler - 1: PJ Harvey / White Chalk

    İçimde bir ses var. Onu anlayamıyorum. Elveda diyormuş bana. Ve tüm her şeyine… Sana… Çok sonra anlıyorum; ... gibi oluyorum.

    İçimdeki sesi, seslerle susturmaya çalıştığım gece… Bu gece. Müzikli şiirlere ihtiyacım var. Müziğe anlam katan sözlere, sözleri anlamlı kılan melodilere… İşte bu nedenle, “çivi çiviyi söker” tadında hayatıma anlam katan albümler listesi yapmaya karar verdim.


         1- The Devil
         2- Dear Darkness
         3- Grow Grow Grow
         4- When Under Ether
         5- White Chalk
         6- Broken Harp
         7- Silence
         8- To Talk To You
         9- The Piano
         10- Before Departure
         11- The Mountain
    




    PJ Harvey. Arıza. Bu kadın, tek kelimeyle bir arıza. En deneysel albümü olan White Chalk, bir lirik gözyaşı çığlığı. Kısa kısa on bir şarkı… Melodisi kuvvetli ve histerik bir müptela soundu. Çivi çiviyi söküyor, evet. Bu albüm, çivi albümler sıralamamda bir numara. Albümden seçtiğim parça, şuanki durumuma en uygun olan “Before Departure”. Tüm ruh sızılarına...



tâ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...